Israël in de knoop

Het maakt nogal verschil hoe je naar Israël kijkt. Is het een natie als alle andere? Of is het een natie met een door God gegeven bijzondere positie met daarbij behorende rechten en plichten.

Het maakt nogal uit hoe je naar de huidige situatie kijkt. Is het politiek? Palestijnen Israëliërs? Is het religieus? Joden tegen Moslims? Of is het een combinatie? En hoe zitten volgelingen van Jeshoea de Messias daar dan in. Wij noemden die kerk, in Israël Messias belijdende gemeenten, bij Palestijnse christenen ook weer kerk of gemeente.

Ik ga niet de hele geschiedenis van het Midden Oosten van ooit tot nu terughalen. In het kort is het een feit dat dat stukje land aan de zee eerst van de Romeinen was, daarna Ottomaans (Moslims), aangevallen door Christelijke Kruisvaarders, waarvan er één, Godfried van Bouillon, het zelfs tot koning van Jeruzalem bracht. (Hoe onbeschaamd kan je zijn). Later werden de Ottomanen weer verslagen door de Engelsen, die dan weer gingen heersen.

Ten slotte is er, wellicht met wat pressie hier en daar, een volkenrechtelijk besluit genomen, wat Israël als zodanig tot een van de meest legitieme naties op aarde maakte, waar zij dan ook in 1948 gebruik van maakten door de staat Israël uit te roepen.

Volgens vele orthodoxe Joden van toen (en ook nu) was dat onjuist en een vooruitlopen op de komst van de Messias die dat zou gaan doen. De meesten zijn daarin wel bijgedraaid en erkennen nu ook wel de staat Israël. Jordanië werd toegewezen aan Palestijnse Arabieren. Al ver voor en zeker ook na 1948 zijn er over en weer veel schermutselingen en oorlogen geweest.  Met 100.000 en kwam de Joden Aliya maken, gingen naar Israël en het land werd daardoor veel dichter bevolkt dan het ooit was. Arabieren konden staatburger worden, maar geen Jood. Dat zou een bekering vereisen. Als moslim of als christen doe je dat niet zomaar. Toch is Israël officieel een Joodse staat geworden, waardoor christenen en moslims in feite automatisch een moeilijker positie kregen. Overigens wel met stemrecht en vrijwel alle andere rechten.

De groepen die woonden en wonen in Judea en Samaria en in Gaza legden zich niet neer bij het ‘bij Israël horen’ en eisten een onafhankelijk staat, de twee statenoplossing.  Als tussenstap leek dit een oplossing, maar de doctrine van de Islam is wel dat als een land ooit Islamitisch is geweest (Spanje, Portugal kijk maar uit!) dit nooit meer teruggegeven mag worden.

Waar christenen worden opgeroepen niet met het zwaard te strijden is dit voor moslims juist wel geoorloofd en soms ook sterk aanbevolen. De staat Israël zit tussen allerlei vuren. Ze zijn in feite seculier maar worden op grond van een religieuze overtuiging voortduren aangevallen en wordt hun bestaansrecht ontkend.

Dit is niet van vandaag. Het meest opvallend waren de vliegtuigkapingen in de jaren 70/80, de autobommen en zelfmoordaanslagen in de jaren daarna, de intifada’s.  Gevolg was het bouwen van een muur tussen de aanvallers en de te verdedigen burgers.  De zelfmoordaanslagen verdwenen, maar de raketten kwamen. Is Gaza een grote openluchtgevangenis? Of een versterkt fort vanwaaruit wordt aangevallen.  Beide denk ik. En niet door goed overleg op te lossen. En ook niet met grof geweld. Met raketten win je geen geestelijke oorlog, maar kweek je eeuwenlange haat. Zowel Hamas als Israël.

Toch geloof ik dat Israël niet anders kán dan zich verdedigen. Een terroristische organisatie als Hamas ontmantelen en de wapens opruimen.  Het is verschrikkelijk dat dit met veel geweld gepaard gaat.  Maar  wat kan dan de oplossing zijn? Als Hamas de gijzelaars vrijlaat, stopt met afschieten van raketten, vrede zoekt met Israël kan dat denk ik zomaar gebeuren. Israël heeft zich voortduren bereid getoond land voor vrede te geven en veiligheid te willen waarborgen.

Is Israël een heilige natie? Zijn er Israëliërs met verkeerde contacten, bedoelingen? Moet je de Israëlische overheid vertrouwen?  In een democratie, wat Israël is, moet dat juist niet. Moties van wantrouwen, afzetten ministers, het kan allemaal.  Maar toch snap ik ook dat daar nu even geen tijd voor is. Eerst de veiligheid hertellen en dán – tot op de bodem – uitzoeken wat er mis ging.

Overigens heb ik dan voor ons eigen land ook nog wel een lijstje: Covid, WEF, Oekraïne, vermiste kinderen, toeslagenaffaire, tegemoetkomen Groningers voor aardgaswinning.  Zoals de Messias er nog niet is moeten we het ermee doen. Met onze overheden en machten. Zoveel mogelijk met een Bijbelse blik.

Voor rechtvaardigheid, vrede, armen, vluchtelingen, veiligheid voor iedereen, zelfs voor kindertjes in de moederschoot. Ach, het is nog geen nieuwe hemel en een nieuwe aarde.