Christelijke instellingen die politiek incorrecte uitingen censureren, graven hun eigen graf.

De laatste tijd nemen ook kerkleiders steeds vaker het gedrag van “virtue signaling” over (in het Nederlands is dat zoiets als: signalen van deugdzaamheid uitzenden). Het betekent dat bepaalde uitspraken en handelingen worden gedaan met de weloverwogen bedoeling om het publiek te laten weten dat ze deugdzaam zijn. “Deugdzaam” natuurlijk niet in de Bijbelse zin, maar in de zin van politieke correctheid en loyaliteit aan de overheid. Bijvoorbeeld door retorische kniebuigingen te maken om bij voorbaat elke beschuldiging te voorkomen, dat men “homofoob”, “racistisch”, “een bedreiging voor de gezondheid” of “schadelijk voor het klimaat” zou zijn. Of door te applaudisseren wanneer een christelijke predikant voor zogenaamde “haatzaaierij” wordt veroordeeld. Of door binnen de eigen groep politiek incorrecte uitingen te censureren en wanneer men niet kon verhinderen dat zulke uitingen werden gedaan, ze onmiddellijk te onderdrukken en zich ervan te distantiëren.

De betrokkenen denken vaak dat ze door zich aan te passen aan de tijdgeest meer maatschappelijke erkenning zullen krijgen of aan de dreiging van vervolging zullen ontsnappen. Maar dat is een misrekening. De Duitse kerken probeerden bij het nationaalsocialisme in de gunst te komen. Daardoor werden ze gedwongen om zich zó volledig aan te passen dat ze in feite de spreekbuis van de regering werden. Ze maakten zich schuldig aan het misleiden van miljoenen mensen en werden medeplichtig aan de Jodenvervolging. Tegenwoordig beschouwen we figuren als Niemöller en Bonhoeffer als de helden van die tijd. Maar destijds werden ze beschouwd als onruststokers en zaaiers van verdeeldheid die juist gecensureerd moesten worden. Veel Chinese christenen steunden Mao en de Culturele Revolutie. Maar zodra de communisten de overhand kregen, begonnen ze christenen uit te roeien, inclusief en vooral degenen die hen eerder hadden gesteund.

Christelijke leiders die politiek incorrecte uitingen censureren, maken de huidige cultuur van ‘cancellatie’ en censuur mogelijk en moedigen deze aan. Ze worden medeplichtig aan het verlies van de vrijheid van meningsuiting en dragen bij aan de triomf van antichristelijke bewegingen. Er zal dus altijd één van beiden gebeuren: Óf deze instellingen leggen hun weg van aanpassing af tot het bittere einde, waar er van het christendom niets meer overblijft. Dan kunnen ze als instellingen overleven, maar slechts als antichristelijke. Óf ze zullen uiteindelijk zelf worden uitgeroeid door de cultuur van cancellatie en censuur die ze hebben helpen opbouwen.

De excuses zijn talrijk. Zo wordt er bijvoorbeeld gezegd: “We willen het geloof niet politiseren.” Maar door meningsuitingen toe te staan of te censureren op basis van hun politieke correctheid, is het geloof al gepolitiseerd. Als de heersende politiek zich tegen christelijke waarheden of activiteiten richt, dan is het voor christenen niet langer mogelijk om tegenover deze politiek neutraal of onverschillig te blijven. Wie vertrouwt op “neutraliteit” heeft al een politiek standpunt ingenomen.

Evenzo wordt er gezegd: “We willen van gezondheidsvoorschriften geen geloofskwestie maken.” Maar wie de naleving van bepaalde regels – die zonder enige empirische basis worden gehandhaafd – als een “christelijke plicht” of iets dergelijks bestempelt, of wie mensen die zich niet aan bepaalde voorschriften houden uit zijn of haar groep of gemeenschap sluit, die heeft er al een geloofskwestie van gemaakt.

In werkelijkheid kan geen enkele volgeling van Jezus zich aan een politiek standpunt onttrekken. Centraal in het christelijk geloof staat de belijdenis: “Jezus is Heer!” – niet de keizer, niet de aardse regering, niet de “wetenschappelijke consensus”, niet de internationale farmaceutische of internetbedrijven, niet de miljardairs en bankiers, maar Jezus. Elke heerser die absolute en totale macht nastreeft, zal deze belijdenis onvermijdelijk als een oorlogsverklaring aan hem persoonlijk interpreteren – ook als de christenen dit helemaal niet bedoelen. De loutere belijdenis van een andere Heer, buiten en bóven de machtigen van deze wereld, is een zeer explosieve politieke uitspraak.Wie zichzelf of de kerk “buiten de politiek” wil houden, kan dat alleen maar doen door deze belijdenis te ontkennen.

[ontleend aan: Christlicher Aussteiger, blog van Hans Rüegg, een in Peru woonachtige Duitser, door Aren van Waarde in het Nederlands vertaald. Bijdrage van 11 november 2022]

---

[ontleend aan: Christlicher Aussteiger, blog van Hans Rüegg, een in Peru woonachtige Duitser, door Aren van Waarde in het Nederlands vertaald. Bijdrage van 11 november 2022]